Śedno prawosławnego śpiewu liturgicznego w doskonały sposób wyraził św. Jan Damasceński: "Podstawę śpiewu cerkiewnego Kościoła Prawosławnego stanowi pieśń liturgiczna, która zawiera w sobie koloryt wieczoru i treść teologiczną". Wieczór jest kierunkowskazem życia duchowego i życia liturgicznego Cerkwi. Jezus Chrystus wielokrotnie porównywał w swoich przypowieściach Królestwo Boże do wieczerzy-posiłku spożywanego wieczorem. Również początek Królestwa Niebieskiego-pierwsza Eucharystia-była sprawowana przez Zbawiciela wieczorem. Stan przyrody wieczorem doskonale harmonizuje z naszymi uczuciami, które aktywnie wstępują w tym czasie w życie duchowe: dzień zmierza ku wieczorowi, a dusza - ku Bogu. Słońce powoli pochyla się ku zachodowi. Ziemię pokrywa łagodne światło, kojące duszę. Spada skwar natężonego dnia, w powietrzu zaczyna królować wieczorny chłód, powiew którego jest podobny do tego delikatnego powiewu, w którym prorok Eliasz odczuł błogie Przyjście Boga (1 Król. 19. 12).