Tuż przed świąteczną przerwą, 22 grudnia, zostało zainstalowane podświetlenie naszej cerkwi. Mogło to nastąpić dzięki wsparciu Urzędu Miejskiego i osób zaangażowanych w realizację tego przedsięwzięcia.

Zapraszamy do wieczornych spacerów w okolice cerkwi, by podziwiać jej piękno również w nocnej scenerii!

Od minionej soboty odwiedzający naszą świątynię mogą już oglądać gotową polichromię części ołtarzowej. Autorem projektu i kierownikiem rozpisywania ikon na ścianach ołtarza był ikonograf, artysta malarz Jarosław Wiszenko z Mielnika. Przez ostatnie cztery tygodnie we współpracy z ikonografem Grzegorzem Zinkiewiczem z Bielska Podlaskiego i asystentem Markiem Paukiem z Dąbrowy Białostockiej, dokonał niesamowitego dzieła upiększenia naszej cerkwi ikonami najwyższej klasy, pozostającymi w pełnej zgodzie ze starożytnymi kanonami cerkiewnymi.

To ściana z ikonami, która oddziela część środkową od ołtarzowej. Ikonostas w zależności od tradycji lokalnej może mieć od jednego do kilku rzędów. (cs. Jarus).Układ ikon w poszczególnych rzędach, jest stały.

W ikonie umieszczona jest cząstka relikwii świętego przekazana Parafii przez Ordynariusza Diecezji Białostocko-Gdańskiej Abp Jakuba w 2002 roku

GABRIEL ZABŁUDOWSKI, męczennik, dzieciątko (Muczenik mładieniec Gawriił Zabłudowskij), 20 kwietnia/3 maja (rocznica śmierci), 9/22 września (rocznica przeniesienia relikwii w 1992 r.) i trzecia niedziela po Pięćdziesiątnicy (Sobór świętych białoruskich). Urodził się 22 marca 1684 r. w Zwierkach niedaleko Zabłudowa w pobożnej rodzinie Gowdelów. W dzieciństwie wyróżniał się wśród rówieśników pobożnością i stronieniem od zabaw. 20 kwietnia 1690 r. Gowdelów spotkało wielkie nieszczęście. Gabriel padł ofiarą mordu. Podczas nieobecności rodziców, dziedzic wsi Zwierki - Szutko porwał chłopca i przewiózł do Białegostoku. Tam dziecko poddano torturom. Z powodu upływu krwi zmarło, a jego ciało potajemnie pozostawiono na skraju zwierkowskiego lasu. Po odnalezieniu, pochowano je na cmentarzu niedaleko wsi. Po trzydziestu latach, podczas jednego z pochówków, nieumyślnie naruszono jego grób. Okazało się wówczas, że ciało nie uległo rozkładowi. Z wydarzeniem tym związanych było wiele uzdrowień. Ustała również panująca w okolicy epidemia.

Chełmska Ikona Matki Bożej (Chołmskaja Ikona Bożijej Matieri) należy do najstarszych ikon Bogarodzicy. Jej losy są ściśle związane z historią Chełma, Chełmszczyzny i Podlasia. Zgodnie z tradycją została ona napisana przez ewangelistę Łukasza na płótnie, naklejonym na trzech deskach cyprysowych. Ikonę, podobnie jak wiele innych, w X w. Grecy przekazali jako dar księciu ruskiemu Włodzimierzowi po przyjęciu chrztu i poślubieniu cesarzówny Anny. Na przełomie X i XI w. umieszczono ją w nowowybudowanym soborze Matki Bożej w Chełmie.

W latach 1240-1241 na Ziemię Chełmską najechali Tatarzy. Obrońcy nie mogąc zbrojnie odeprzeć nieprzyjaciela, zwrócili śię z modlitwą do Bogarodzicy, zanieśli Jej Chełmską ikoną na mur miejski i postawili naprzeciw wojsk tatarskich. Góra, na której znajdowało się miasto, zdała się Tatarom wysoka nie do zdobycia. Ogarnął ich strach i odstąpili od natarcia. Dopiero jeden z kolejnych ataków Tatarów na Chełm w 1261 r. przyniósł miastu wielkie zniszczenia. Na lewym ramieniu Bogarodzicy na ikonie pojawiła się zadana szablą rana, a na prawej ręce znak od strzały.

Ozdobna szkatuła, w której to znajdują się relikwie świętych. W naszej parafii mamy święte relikwie:

Św. Maksyma Sandowicza,
Św. Ignacego Jabłoczyńskiego,
Święte relikwie dzieci betlejemskich,
Św. Konona ( z Ławry nad rzeką Jordan),
Igumena Pentukły,
Św. Jana Pentukły,
Biskupa Łukasza wolno-jasienieckiego,
Prepodobnego Kukszy,
Św. Gabriela atoskiego,

Oraz relikwie świętych bezimiennych.

Podwyższenie dla biskupa, z którego odprawia nabożeństwo. Na katedrze leży okrągły dywanik (cs. Orlec), który przedstawia orła szybującego nad miastem. Symbolizuje on osobę biskupa, który otacza duchową opieką powierzoną mu społeczność. Jest „Orlec” podobnie jak „żezł” oznaką godności biskupa.

"Ukrzyżowanie Pana naszego Jezusa Chrystusa" - to jeden z najbardziej tragicznychi wzniosłych obrazów, które były stworzone przez malarzy Starej Rusi. Na krzyżu ukrzyżowany jest Syn Boży i Syn Człowieczy - Jezus Chrystus. Jak baranek skazany na zabicie, został oddany na ofiarę na odpuszczenie grzechów, na zbawienie ludzi.

U podnóżka krzyża przedstawiony jest rozłam - wnętrza ziemi, a w nich czaszka. Tutaj ukazane jest niewidzialne, skryte, a w nim prochy pierwszego człowieka - Adama, oznaczone czaszką, na którą z przebitych gwoździami nóg Chrystusa ścieka krew - krew odkupienia.

Ukrzyżowanie - krzyż z ciałem Chrystusa - wznosi się od ziemi do nieba. To most łączący ziemię z królestwem niebieskim. Człowiek może podnieść się ze swojego ziemskiego, grzesznego, marnego, próżnego życia do tego królestwa, do wieczności.

I sam Chrystus jest nowym Adamem: "Jak w Adamie wszyscy umarli, tak w Chrystusie wszyscy ożyją, Każdy po kolei: pierworodny Chrystus; potem ci, co są w Chrystusie..."

Ukrzyżowaniu i śmierci Jezusa Chrystusa na krzyżu towarzyszyły straszne i groźne zjawiska: "Od godziny szóstej do godziny dziewiątej mrok ogarnął całą ziemię, a około godziny dziewiątej Jezus zawołał donośnym głosem: Eli, Eli! Lama sabahtani? To znaczy Boże mój. Boże mój, czemuś mnie opuścił?"